Tharla timpiste úafásach do bhean óg tráth. Bhí a haghaigh dóite go dona. Níorbh fhéidir leis na dochtiúirí a craiceann a úsáid chun feabhas a chur ar a aghaidh. Mar sin, dúirt a fear-chéile go mba mhaith leis go n-úsáidfidís a chraiceann.D'aontaigh gach éinne leis agus chur na dochtúirí aghaigh a bhean chéile ar ais le chéile le píosaí craiceann óna thóin. Tar éis an obráid, bhi sí chomhgleoite is a bhí sí roimh an timpiste. Chuir sé seo áthas an-mhór ar an mbeirt acu. "O mo bhean, " arsa a fear chéile, deora ina shúile, "Tá tú mar a bhí tú!".
Tamall in dhiaidh sin, bhí an beirt ina suí sa seomra suite agus thosaigh sí ag gol. Dúirt sí leis go raibh grá an-mhór aici dó agus dúirt sí;
"Ó a stóirín, nuair a fhéachaim isteach insan scannán, bím an-bhuíoch duit, feicim mo aghaigh deas agus bainim an-taitneamh as. Go raibh míle maith agata chara, agus tá súil agam go bhfuil do thóin ceart go leor anois!"
"Ó ná bac leis sin a chroí. Bainim an-taitneamh as freisin. Feicim do áilleacht agus bainim taitneamh as sin freisin agus nuair a thugann do Mhamaí póg duit ar do aghaigh, smaoinigh ar an taitneamh a bhainim as sin.